(...) W swoim monodramie artystka przywraca poetkę do życia i robi to z wielką wrażliwością. Jej Poświatowska jest młodą i pełną życia kobietą, która jednak ma w sobie tę delikatność, która cechuje jej poezję. Joanna Świtała doskonale przedstawia żywą i pełną urody młodość, która nie chce spędzać czasu na szpitalnych korytarzach i mimo cierpienia, które widzi wokół oraz swojego własnego, spędza czas na obserwowaniu tego, co za oknem, chcąc tego dotknąć i zaznać – zwyczajnie, jak każdy. Jest więc Halina Poświatowska w monodramie Joanny Świtały osobą z krwi i kości, pełną radości i chęci życia. Pełną budzącej się kobiecości, dla której miłość jest tak samo ważna, jak powietrze dające oddech. Zamiast wypłowiałych fotografii, na których widać nieruchomą twarz ładnej młodej kobiety, mamy przez chwilę sposobność widzieć przed sobą żywą osobę, spacerującą w swetrze i spódnicy po scenie, ze szminką w kieszeni (...).